Το πιο άγριο μέρος του κόσμου
ο ανοικτός ωκεανός
Καλύπτει πάνω από την μισή επιφάνεια του πλανήτη μας.
Εδώ, δεν υπάρχει πουθενά να κρυφτείς
και η τροφή είναι σπάνια
Είναι το θαλάσσιο ισοδύναμο της ερήμου.
Και περιπολούν σε αυτήν την έρημο, ζωνοδέλφινα.
Παραμένουν ενωμένα
σε μια ισχυρή ομάδα των 5
Αυτό μεγιστοποιεί τις πιθανότητες να βρούν κάτι να φάνε.
Όπως όλοι όσοι ζουν εδώ,
πρέπει να ταξιδέψουν σε εξαιρετικά μεγάλες αποστάσεις
για να κάνουν το σπίτι τους στο απέραντο γαλάζιο.
Υπάρχουν σπάνιες στιγμές
όπου αυτές οι κενές θάλασσες γεμίζουν με ζωή.
Μυκτοφίδες της Ακτής του Ειρηνικού της Κόστα Ρίκα.
Είναι ελάχιστα μεγαλύτερες από μικρόψαρα.
Αλλά ότι τους λείπει σε μέγεθος,
το έχουν σε πληθυσμό.
Είναι από τα πιο πολυπληθή ψάρια οπουδήποτε.
Συνήθως έρχονται στην επιφάνεια μόνο τη νύχτα
για να τραφούν με πλαγκτόν.
Αλλά αυτό το τεράστιο κοπάδι έχει ανέβει κατά τη διάρκεια της ημέρας,
σχεδόν σίγουρα για να πολλαπλασιαστεί.
Για τα δελφίνια, αυτό είναι δώρο.
Έχουν εντοπίσει το κοπάδι χρησιμοποιώντας ηχητικούς παλμούς.
Αλλά πρέπει να φθάσουν γρήγορα.
Δεν είναι οι μόνοι κυνηγοί εδώ.
Κιτρινόπτεροι τόνοι έχουν εντοπίσει και αυτοί το κοπάδι.
Και πίσω τους, με το άνοιγμα πτερυγίων δύο μέτρων,
Σαλάχια.
και τώρα ιστιοφόροι,
ένα από τα ταχύτερα ψάρια στη θάλασσα, έχει μπεί στην καταδίωξη.
Οι μυκτοφίδες μπορεί να επιστρέψουν στα βαθιά, ανά πάσα στιγμή.
Αλλά τώρα, τα δελφίνια έχουν φτάσει.
Κολυμπούν κάτω από το κοπάδι, σπρώχνοντάς το στην επιφάνεια
Και αναγκάζοντας τις μυκτοφίδες να μαζευτούν όλες μαζί.
Και τώρα η θάλασσα αρχίζει να βράζει.
Οι τόνοι ορμούν στο κοπάδι με πάνω από 40 μίλια την ώρα.
Τα σαλάχια που κολυμπούν πιο αργά έφθασαν τελευταία.
Με τα τεράστια στόματα τους ανοιχτά,
μαζεύουν τα ψάρια ανά εκατοντάδες.
Το κοπάδι έχει τώρα διασκορπιστεί σε μεγάλο βαθμό,
και τα ψάρια ιστιοφόρα μαζεύουν ους επιζώντες.
Σε μόλις 75 λεπτά,
το μόνο που απομένει είναι ένα ασημένιο κομφετί απο κόκαλα.
Αλλά εδώ, αυτό το φαγοπότι είναι πολύ συχνό.
Ενώ τα δελφίνια χρειάζονται πολύ μεγάλη αντοχή,
Άλλοι καταφεύγουν σε ακόμα μεγαλύτερες ακρότητες
για να βρουν τροφή σε αυτήν την έρημο του ωκεανού.
Ένας κοιμώμενος γίγαντας.
Μια σπερμοφάλαινα.
Αυτή η οικογένεια αναπαύεται ανάμεσα στα κουραστικά γεύματα.
Ποιος ξέρει τι ονειρεύεται
ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου εγκέφαλου, στον πλανήτη.
Μια έχει και βρέφος.
Είναι περίπου δύο εβδομάδων, αλλά παραμένει εξαρτημένο από το γάλα της μητέρας του.
Είναι πεινασμένο.
Επικοινωνεί με τη μητέρα του χρησιμοποιώντας ένα μοτίβο από κλικ.
Αλλά η μητέρα του κοιμάται.
Το βρέφος περικυκλώνεται από πλεκόστομους,
από τους οποίους δεν μπορεί ακόμη να απαλλαγεί μόνο του
Πρέπει να κάνει υπομονή.
Χορτασμένες από ύπνο και ανανεωμένες,
οι φάλαινες συνεχίζουν.
Οι σπερμοφάλαινες δεν περιμένουν τα θυράματά τους να ανέβουν προς την επιφάνεια.
Κολυμπούν σε μεγάλα βάθη για να τα βρούν.
Παίρνουν μια σειρά από μεγάλες ανάσες...
...να κορεστεί το αίμα τους με οξυγόνο.
και στη συνέχεια, βουτούν.
Όλη η οικογένεια βουτά μαζί αναζητώντας καλαμάρια.
Η μητέρα θα σπρώξει το σώμα της στα όρια της αντοχής της,
και ήδη είναι σκληρό για το βρέφος να συμβαδίσει μαζί της.
Το μικρό κολάι στη μητέρα του όσο μπορεί
αγγίζοντας την συχνά
έτσι για να νιώθει σιγουριά.
Περίπου 300 μ. πιο κάτω,
Φαίνεται ότι το μικρό δεν μπορεί να κρατήσει την ανάσα του πλέον.
Κατά τα πρώτα χρόνια, τα μικρά αναγκάζονται να απέχουν από το κυνήγι.
Οι ενήλικες συνεχίζουν τη βουτιά.
Η μητέρα αλλάζει τις κλήσεις
σε μια σειρά από δυνατότερα και πιο γρήγορα κλικ.
Τώρα, με τη χρήση σόναρ κυνηγούν κοπάδια καλαμαριών.
Στα 800 μ., μια ριπή από κλικ.
Στη συνέχεια, ησυχία.
Έχει κάνει καλή ψαριά.
Οι κυνηγοί θα μπορούσαν να είναι μακριά μέχρι και μια ώρα.
Τελικά, η μητέρα επιστρέφει από τα βαθιά
Με το στομάχι της γεμάτο καλαμάρια.
Μετά από μια μακρά αναμονή,
το πεινασμένο μικρό μπορεί να πιεί λίγο γάλα.
Είναι μία από τις πλουσιότερες παραγωγούς γάλακτος από οποιοδήποτε θηλαστικό.
και το βρέφος της καταναλώνει μια ολόκληρη μπανιέρα γάλα την ημέρα.
Ίσως χρειάζονται έξι χρόνια πριν ένα μικρό κατακτήσει την τέχνη της βαθιάς κατάδυσης
και να είναι σε θέση να βρει τροφή μόνο του.
Η ερημιά του μεγάλου ωκεανού είναι που κάνει τη ζωή για τους κυνηγούς τόσο σκληρή.
Αλλά αυτή η ερημιά είναι
που τον κάνει σχετικά, ασφαλές για τα θηράματα.
Ένα μωρό χελώνα, εκκολάφθηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες,
Απομακρύνεται από τα πολυσύχναστα, επικίνδυνα νερά των ακτών,
και κατευθύνεται προς την ανοικτή θάλασσα.
Μόλις πρόσφατα αρχίσαμε να διαλευκάνουμε το μυστήριο
για το που τα μωρά χελώνες εξαφανίζονται τα πρώτα τους χρόνια.
Για να ξεκινήσουν, γεμίζουν τα μικρά στομάχια τους με πλαγκτόν.
Σύντομα ωστόσο, χρειάζονται κάτι πιο θρεπτικό.
Εκατοντάδες μίλια υπεράκτια, σε κάθε ωκεανό,
υπάρχουν κοινότητες από νεαρούς ναυαγούς.
Οπότε, καθετί που επιπλέει τους προσελκύει.
Ένα κούτσουρο.
Μπορεί να είναι στη θάλασσα για αρκετά χρόνια,
Και έχει ήδη γίνει το κέντρο μιας μικρής κοινότητας.
Νεαροί τετραοδοντίδες είναι εδώ για τον ίδιο λόγο.
Το πλωτό κούτσουρο είναι ακριβώς το είδος του καταφυγίου
που ψάχνει αυτή η νεαρή χελώνα.
Εδώ, δεν υπάρχουν μόνο φύκια για να βοσκήσει,
αλλά και καρκινοειδή.
Όμως είναι σημαντικό να μείνει απαρατήρητη.
Ένας νεαρός ωκεανοπόρος μεταξένιος καρχαρίας είναι εδώ.
Μαθαίνει τι έχει ωραία γεύση,
και τι όχι.
Τώρα γνωρίζουμε ότι πολλές νεαρές χελώνες
μένουν σε τέτοια μέρη για πολλά χρόνια
μέχρι την ενηλικίωση.
Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι αντιμετωπίζουν την πλήρη ισχύ της ανοικτής θάλασσας.
Ο ήλιος, χτυπώντας το βαθύ γαλάζιο,
θερμαίνει τα επιφανειακά ύδατα έτσι ώστε εξατμίζονται.
Όπως ο ατμός ανεβαίνει, συμπυκνώνεται σε σύννεφα.
Αυτά γρήγορα οικοδομούν γιγαντιαίους ανερχόμενος πύργους,
οι οποίοι τελικά δημιουργούν βίαιες καταιγίδες,
μερικές χιλιάδες μίλια μακριά.
Θυελλώδεις άνεμοι θερίζουν την ανοιχτή θάλασσα,
κτιζωντας κύματα που θα μπορούσαν να ανέβουν μέχρι τα 30 μέτρα ψηλά.
Εδώ, έξω είναι γνωστό ότι πλοία έχουν βυθιστεί χωρίς να αφήσουν ίχνος.
Εκατόν τριάντα εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια
μεταφέρονται σε όλους τους ωκεανούς, κάθε χρόνο.
και κατά μέσο όρο τέσσερα από αυτά πέφτουν στη θάλασσα κάθε μέρα
Το 1992,
χάθηκαν μερικά που περιείχαν ένα φορτίο από παιχνίδια μπάνιου,
συμπεριλαμβανομένων 7000 πλαστικών πάπιων σαν και αυτές.
Άρχισαν τα ταξίδια τους χίλια μίλια από την Αλάσκα.
Μερικά κατευθύνθηκαν δεξιά διασχίζοντας τον Ειρηνικό Ωκεανό
και έφτασαν στην Αυστραλία.
Άλλα μεταφέρθηκαν βόρεια,
και βγήκαν στις ακτές ανάμεσα στη Ρωσία και την Αλάσκα.
Μάλιστα βρήκαν τον δρόμο ακόμη και για την βόρεια Αρκτική.
Μία πάπια βρισκόμενη στη θάλασσα για 15 χρόνια
και διασχίζοντας τρεις ωκεανούς,
τελικά βγήκε στη δυτική ακτή της Σκωτίας.
Τα ταξίδια τους αποτυπώνουν γλαφυρά
πώς το δίκτυο των ρευμάτων συνδέει όλους τους ωκεανούς μας
σε ένα γιγαντιαίο κυκλοφορικό σύστημα.
Πολλοί από τους κατοίκους του μεγάλου ωκεανού
βασίζονται σε αυτά τα ρεύματα για να τους μεταφέρουν σε τόπους τροφής.
Ο μπλε καρχαρίας.
Ταξιδεύει πάνω από 5000 μίλια ετησίως,
Ιππεύοντας τα ρεύματα,
υποστηριζόμενος από τα πλατιά πτερύγια του.
Αυτός μπορεί να μην έχει τραφεί για δύο μήνες.
Αλλά τα ρεύματα μπορούν να μεταφέρουν υποσχόμενα ίχνη λιπαρών ελαίων
από πολλά μίλια μακριά
και θα τον οδηγήσουν στο επόμενο γεύμα.
Μετά από ημέρες ταξιδιού, η μυρωδιά του φαγητού γίνεται ισχυρότερη.
Μια νεκρή φάλαινα, πρόσφατα χτυπήθηκε από πλοίο.
Αυτό θα μπορούσε να είναι μια πραγματική γιορτή,
αλλά ο μπλε καρχαρίας, πρέπει να είναι προσεκτικός.
Μεγάλοι λευκοί καρχαρίες,
δέκα φορές βαρύτεροι από τον μπλε,
είναι εξαιρετικά κτητικοί γύρω από το κουφάρι της φάλαινας.
Οι μεγάλοι λευκοί είναι πρόθυμοι να τραφούν από τα ενεργειακά πλούσια έλαια της φάλαινας
που τώρα γνωρίζουμε ότι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής τους.
Μόλις ο μεγάλος λευκός έχει χορτάσει,
μικρότεροι καρχαρίες, όπως ο μπλε καρχαρίας,
δοκιμάζουν ότι έχει απομείνει από το κουφάρι.
Όσο τα έλαια από τη νεκρή φάλαινα εξαπλώνονται τριγύρω,
όλο και περισσότεροι μπλε καρχαρίες εμφανίζονται.
Μέσα σε λίγες ημέρες, το κουφάρι θα απογυμνωθεί από το λίπος.
και εφόσον δεν θα επιπλέει από το λίπος.
θα βυθιστεί κάτω στα βαθειά.
Ο μπλε καρχαρίας, με τα αποθέματα του λίπους του ανανεωμένα,
μπορεί τώρα να επιβιώσει για άλλους δύο μήνες χωρίς φαγητό.
Πάνω από το μισό όλων των ζώων στην ανοικτή θάλασσα
παρασύρονται από ρεύματα.
η μέδουσα διασχίζει ολόκληρους ωκεανούς
τρεφόμενη με οτιδήποτε τυχαίνει να μπλέξει στα πλοκάμια της.
Κάποιες μπορεί να γίνουν ένα μέτρο, ακόμη και δύο μέτρα σε μήκος.
Και όταν, είναι τυχερές
και συναντήσουν μια περιοχή της θάλασσας πλούσια σε πλαγκτόν,
ο αριθμός τους εκρίγνυτε.
Είναι μια επιτυχημένη στρατηγική,
γι' αυτό η μέδουσες είναι ένα από τα πιο κοινά είδη ζωής στον πλανήτη.
Αλλά μεταξύ των μεδουσών,
και μοιάζοντας κάπως σαν αυτές,
υπάρχει ένα πιο περίπλοκο και απειλητικό πλάσμα.
Το Πορτογαλικό man of war.
επιπλέει με τη βοήθεια μιας κύστης γεμάτης αέρα,
που συγκρατείται από μια κατακόρυφη μεμβράνη.
Με αυτό να χρησιμεύει ως ιστίο,
διατηρεί μια σταθερή τροχιά μέσα στα κύματα.
Μακριά πλοκάμια κρέμονται πίσω της,
κάποια μέχρι και 30 μέτρα μήκος.
Καθένα είναι οπλισμένο με πολλά χιλιάδες κεντριά
Ένα μόνο πλοκάμι θα μπορούσε να σκοτώσει ένα ψάρι,
ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, έναν άνθρωπο.
Αλλά μεταξύ των θανατηφόρων πλοκαμιών,
κρύβεται ένα ψάρι man of war
που τρέφεται ροκανίζοντάς τα.
Και ενώ αυτό το ψάρι έχει κάποια αντίσταση στα πλοκάμια,
πρέπει πάλι να είναι εξαιρετικά προσεκτικό.
Τα περισσότερα άλλα ψάρια δεν είναι τόσο τυχερά.
Ένα πλοκάμι έχει πιάσει αυτό το ψάρι, και το τυλίγει.
Έχει ήδη παραλύσει.
Εξειδικευμένα μυϊκά πλοκάμια
μεταφέρουν το θύμα σε άλλα που αφομοιώνουν τη λεία,
υγροποιώντας το με ισχυρές χημικές ουσίες.
Τελικά το μόνο που μένει
είναι ένας φολιδωτός φλοιός.
Αυτό το αχόρταγο man of war
μπορεί να συλλέγει πάνω από εκατό μικρά ψάρια μέσα σε μια μέρα.
Για τους περισσότερους το απέραντο γαλάζιο δείχνει να είναι χωρίς μέλλον.
Ένα μέρος όπου οι άνεμοι φυσούν, ανεμπόδιστοι από την ξηρά.
Αλλά κάτω από την επιφάνεια,
υπάρχουν μεγάλα βουνά σειρές από βαθιά χαντάκια,
και απομονωμένες ηφαιστειακές κορυφές
που το καθιστούν πολύ πιο πολυποίκιλο από ότι μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι.
Μόλις τώρα αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε με κάθε λεπτομέρεια
πώς οι κάτοικοι του απέραντου ωκεανού το εκμεταλλεύονται αυτό.
Ένας μοναχικός φαλαινοκαρχαρίας
σε μια ειδική διαδρομή.
Είναι μακρύς όσο ένα μικρό αεροσκάφος,
και ζυγίζει πάνω από 20 τόνους.
όπως πολλοί καρχαρίες, δεν κάνει αυγά,
αλλά γεννάει μικρά.
Κουβαλάει μέχρι και 300 μικρά
μέσα στην διογκωμένη του κοιλιά.
Μπορεί να είναι το μεγαλύτερο ψάρι στη θάλασσα,
αλλά ο τόπος όπου οι φαλαινοκαρχαρίες γεννούν δεν έχει βρεθεί ακόμη.
Σήμερα, όμως, μπορεί να είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην επίλυση αυτού του μυστηρίου.
Είναι γνωστό ότι μεγάλος αριθμός φάλαινοκαρχαριών,
ορισμένες εποχές του έτους,
εμφανίζονται γύρω από τα νησιά Γκαλαπάγκος.
Εδώ μαζεύονται γύρω από ένα μικροσκοπικό νησάκι
που αναδύεται απότομα από ιδιαίτερα βαθιά νερά.
Είναι γνωστό ως το Νησί του Δαρβίνου.
Εδώ, στροβιλιζόμενα ρεύματα φέρνουν τις θρεπτικές ουσίες από τα βαθιά,
και έτσι, εμπλουτίζουν αυτά τα νερά
ώστε να ελκύουν μεγάλες συγκεντρώσεις ψαριών
από μακριά και τριγύρω.
Χιλιάδες σφυροκέφαλοι καρχαρίες συγκεντρώνονται εδώ.
Είναι σχεδόν όλα θηλυκά.
Απότι φαίνεται, έχουν έρθει και αυτοί εδώ να γεννήσουν.
Ο φαλαινοκαρχαρίας δέχεται ένα υπέροχο καλωσόρισμα.
Μεταξένιοι καρχαρίες, τρία μέτρα μήκος ο καθένας,
τρίβονται πάνω στο τραχύ του δέρμα,
ισως για να αποκολλήσουν οποιοδήποτε παράσιτο που μπορεί να έχουν.
Αυτοί οι καρχαρίες μπορεί να είναι επικίνδυνοι για οποιοδήποτε νεογέννητο.
Έτσι, ίσως για να τους αποφύγει,
ο φαλαινοκαρχαρίας βουτά
προς τα κάτω περίπου στα 600 μέτρα.
και εκεί, απελευθερώνει τα νεογνά του.
Σε αυτά τα μεγάλα βάθη,
μακριά από τα αρπακτικά που κυνηγούν στα νερά πιο πάνω,
και με άφθονο φαγητό
τα μωρά της θα μπορέσουν να μεγαλώσουν και τελικά να απομακρυνθούν σε διάφορα μέρη.
Κανείς, είναι η αλήθεια,
δεν έχει δει ποτέ νεογνά σε αυτά τα σπάνια επισκέψιμα βάθη.
Αλλά το γεγονός ότι εκατοντάδες εγκυμονούντες φαλαινοκαρχαρές
έρχονται εδώ κάθε χρόνο.
είναι ισχυρή απόδειξη ότι κάπου εδώ
βρίσκεται το μαιευτήριο του μεγαλύτερου ψαριού της θάλασσας.
Υπάρχουν περίπου 30000 μεγάλα νησιά
διάσπαρτα σε όλους τους ωκεανούς της υφηλίου.
Ένα από αυτά είναι η Νότια Γεωργία.
Ιδανικό μέρος για αυτούς τους θαλάσσιους κατοίκους
οι οποίοι αναγκάζονται να βγούν στη στεριά προκειμένου να γεννήσουν.
Τα περιπλανώμενα άλμπατρος.
Μπορεί να περάσουν μέχρι και ένα χρόνο συνεχώς στη θάλασσα,
αναζητώντας φαγητό
πετώντας με φτερά, τρεισήμιση μέτρα μήκος.
Τα μεγαλύτερα από οποιοδήποτε ζωντανό πτηνό.
Το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού,
των 76000 άλμπατρος φωλιάζουν στη Νότια Γεωργία
και σε 5-6 ακόμη μικρότερα νησιά
που βρίσκονται στο Νότιο Ωκεανό.
Είναι άνοιξη.
Και αυτό το πουλί επιστρέφει στη φωλιά που χρησιμοποιούσε πάντα.
Η δια βίου σύντροφός του είναι ήδη εδώ.
Στη Νότια Γεωργία
μεμονωμένα πτηνά έχουν μελετηθεί για όλη τους την ζωή
αποκαλύπτοντας ότι μεγαλύτερα ζευγάρια στα τέλη των 30 τους
πηγαίνουν σε εξαιρετικά μεγάλες αποστάσεις
για να δώσουν στους απογόνους τους το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή.
Αυτός ο νεοσσός είναι πλέον αρκετών εβδομάδων,
αλλά έχει ακόμα το ζεστό πρώτο του τρίχωμα.
Ο νεοσσός θα χρειαστεί ένα τακτικό εφοδιασμό από αναμασημένα ψάρια και καλαμάρια.
Με το φαγητό, τόσο σπάνιο στον ανοικτό ωκεανό,
και οι δύο γονείς πρέπει να διασχίσουν χιλιάδες τετραγωνικά μίλια
για να παρέχουν αρκετή τροφή για ένα μόνο γεύμα
Οι ηλικιωμένοι γονείς πασχίζουν μέσα στον Ανταρκτικό χειμώνα,
να αναθρέψουν έναν νεοσσό μεγάλο, ισχυρό και υγιή.
Μετά από περίπου 130 ημέρες,
ο νεοσσός αρχίζει να αντικαθιστά το τρίχωμα με φτερά.
Τέλος, εννέα μήνες μετά που εκκολάφθηκε το αυγό,
ο νεοσσός είναι έτοιμος να αποχωρήσει.
Από όλους τους νεοσσούς που ανέθρεψαν κατά τα τελευταία έτη,
ένας τέτοιος προνομιούχος νεοσσός, θα έχει τις καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.
Αλλά επίσης θα είναι και ο τελευταίος τους.
Οι ηλικιωμένοι γονείς ποτέ δεν θα επανακάμψουν από τις κουραστικές προσπάθειές τους.
Σύντομα θα εγκαταλείψουν το νησί,
και δεν θα το ξαναδούν ποτέ.
@ subs4series.com
Η επιβίωση στην ανοικτή θάλασσα
δοκιμάζει πάντα τα ζώα στα όρια τους.
Σήμερα όμως, αντιμετωπίζουν ένα νέο, πρόσθετο κίνδυνο.
Το πλαστικό.
Μόλις πριν από εκατό περίπου χρόνια,
ανακαλύψαμε ένα νέο θαυμαστό υλικό
το οποίο μπορούσε να διαμορφωθεί σε όλων των ειδών τα σχήματα.
Και κοπιάσαμε πολύ να εξασφαλίσουμε
ότι είναι σκληρό και ανθεκτικό, αδιάβροχο
και σχεδόν άφθαρτο.
Τώρα, κάθε χρόνο,
πετάμε περίπου οκτώ εκατομμύρια τόνους από αυτό στην θάλασσα.
Εδώ, περιβάλλει και πνίγει τεράστιο αριθμό θαλάσσιων πλασμάτων.
Αλλά έχει ακόμη πιο διάσπαρτες και μακροπρόθεσμες συνέπειες.
Ένα κοπάδι από φάλαινες με κοντά πτερύγια.
Ζουν μαζί, πιθανώς,
στην πιο στενά δεμένη οικογένεια σε ολόκληρο τον ωκεανό.
Σήμερα, στα νερά του Ατλαντικού στην Ευρώπη, όπως και αλλού,
πρέπει να μοιραστούν τον ωκεανό με το πλαστικό.
Μια μητέρα κρατάει το νεογέννητο μικρό της.
Είναι νεκρό.
Είναι απρόθυμη να το αφήσει
και το μεταφέρει μαζί της για πολλές ημέρες.
Όπως το πλαστικό αποσυντίθεται, συνδυάζετε με άλλους ρύπους
που καταναλώνονται από τεράστιους αριθμούς θαλάσσιων πλασμάτων.
Στην κορυφή των αρπακτικών όπως αυτά,
τα τοξικά χημικά συγκεντρώνονται σε θανατηφόρα επίπεδα.
Είναι πιθανό το μικρό της να έχει δηλητηριαστεί
από το δικό της μολυσμένο γάλα.
Οι φάλαινες πιλότοι έχουν μεγάλους εγκεφάλους.
Μπορούν σίγουρα να νιώθουν συναισθήματα.
Κρίνοντας από την συμπεριφορά των ενηλίκων,
η απώλεια του μικρού έχει επηρεάσει ολόκληρη την οικογένεια.
Εάν η εναπόθεση πλαστικού στους παγκόσμιους ωκεανούς δεν μειωθεί,
η θαλάσσια ζωή θα δηλητηριαστεί από αυτό για πολλούς από τους αιώνες που έρχονται.
Τα πλάσματα που ζουν στους μεγάλους ωκεανούς
είναι, ίσως, το πιο απομονωμένα από όλα τα ζώα του πλανήτη.
Αλλά όχι τόσο απομονωμένα απ'ότι φαίνεται
για να αποφύγουν τις συνέπειες που επιφέρουμε στον κόσμο τους.
Η μεγαλύτερη πρόκληση βιντεοσκόπησης
Στην απεραντοσύνη του ανοικτού ωκεανού
είναι να βρείς αυτό που ψάχνεις.
Και η ομάδα του Γαλάζιου Πλανήτη
ήθελε να βιντεοσκοπήσει ένα από τα πιο δύσκολα θέματα.
Η σπάνια αντικριζόμενη
θάλασσα που "βράζει"
Μέχρι τώρα, αυτό το φρενήρες τάισμα
ήταν ένας μύθος.
Μετά από κάποιες ελπιδοφόρες εμφανίσεις στη βορειοανατολική ακτή της Αυστραλίας
η ομάδα οδηγήθηκε στην εξερεύνησή του.
Γνωρίζουμε ότι είναι ένα φαινόμενο
και γνωρίζουμε ότι είναι εκεί έξω, οι επιστήμονες το έχουν τεκμηριώσει.
Οι αλιείς μας είπαν για αυτό. Έτσι γνωρίζουμε ότι συμβαίνει,
αλλά κανείς δεν ήταν αρκετά τρελός
να προσπαθήσει να βγεί εκεί έξω και να το βιντεοσκοπήσει στην πραγματικότητα
εκτός από εμάς.
Η ομάδα ξεκινά την αναζήτηση
εκατό μίλια έξω στην Ειρηνικό ωκεανό.
Ο λόγος που ονομάζετα ι"θάλασσα που βράζει"
είναι ότι ο τόνος πράγματι βγαίνει από το νερό
και επιτίθεται στις μικτοφίδες, και διμιουργεί πολύ αφρό.
Για να κινηματογραφήσουμε το φαινόμενο
η ομάδα πρέπει να πρώτα να βρεί ένα μεγάλο κοπάδι από ψάρια δόλωμα,
συνήθως μικτοφίδες
που ανεβαίνουν στην επιφάνεια τη νύχτα για να πολλαπλασιαστούν
Εδώ και λίγες ημέρες, ο Αντριάν πιστεύει ότι μπορεί να έχουν εντοπίσει
ένα γιγαντιαίο κοπάδι στο σόναρ.
Αυτό που βλέπουν είναι ένα πολύ πυκνό στρώμα
στα 200 περίπου μέτρα βάθος.
Και έτσι, το γεγονός ότι βλέπουμε κάτι τέτοιο
σημαίνει μάλλον ότι έχουμε ένα πολύ βαθύ και πυκνό, στρώμα ψαριών.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους να βιντεο- σκοπήσεις ανέγγιχτα βάθη στην ανοικτή θάλασσα
είναι να χρησιμοποιήσεις ένα ROl,
ένα τηλεχειριζόμενο όχημα,
που μεταφέρει μια φωτοευαίσθητη κάμερα.
Αλλά το να δουλεύεις με τέτοιο βαρύ εξοπλισμό στην ανοικτή θάλασσα
είναι μια επικίνδυνη επιχείρηση.
Ευτυχώς! μια ομάδα τεχνικών, είναι στην διάθεσή μας
και 24 ώρες αργότερα είναι έτοιμοι να ξαναπροσπαθήσουν.
Ο Αντριάν τους ρίχνει ακριβώς πάνω εκεί που ελπίζει
ότι είναι ένα μεγάλο κοπάδι από μικτοφίδες.
Τα καλά νέα είναι ότι έχουμε μόλις κατεβάσει το όχημα κάτω.
Είμαστε κάτω στα 250 μέτρα,
που σημαίνει ότι έχουμε φτάσει σχεδόν στο τέλος του καλωδίου,
Και τίποτα δεν χάλασε, οπότε είμαστε έτοιμοι.
Αλλά δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα εκεί.
μόνο ένα παχύ στρώμα από πλαγκτόν.
Για τις επόμενες τρεις εβδομάδες, δεν εντοπίσαμε ούτε μία μικτοφίδα.
Αυτό το ταξίδι μας δείχνει ακριβώς
γιατί γνωρίζουμε έτσι λίγο τον ωκεανό.
Βγήκαμε έξω ψάχνοντας για κάτι,
ψάξαμε και ψάξαμε, και ψάξαμε
και ακόμη δεν το έχουμε βρει
ακόμη, και με τα ποιο τέλεια εργαλεία που θα επιθυμούσε κανείς.
Όπως αποδείχθηκε,
η ομάδα κινηματογραφούσε στην αρχή του Ελ Νίνιο
ενός απρόβλεπτου κλιματικού φαινομένου
όπου η θερμοκρασία της θάλασσας μπορεί να αυξηθεί απότομα
και να διαταράξει την συμπεριφορά ωοτοκίας των ψαριών.
Πέρασαν 18 μήνες πριν οι συνθήκες βελτιωθούν
και η ομάδα μπορέσει πάλι να συνεχίσει την προσπάθειά της.
Η άλλη πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού έξω από την Κόστα Ρίκα.
Αυτή τη φορά, αντί να αναζητούμε τη λεία,
Η ομάδα αναζητά τα αρπακτικά.
Αλλά στο απέραντο γαλάζιο,
ακόμη και το να βρείς ένα μεγάλο κοπάδι δελφινιών δεν είναι εύκολο.
Είκοσι μίλια μακριά από την ακτή,
ο παραγωγός της σειράς, ο Mark Brownlow,
ηγείται μιας ομάδας αέριας λήψης
σαρώνοντας χιλιάδες τετραγωνικά μίλια ωκεανού.
Αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα δελφίνι.
Τρίτη ημέρα και πουθενά δελφίνια στροβιλιστές
Αρχίζω να ανησυχώ τώρα.
Τελικά, μετά από δέκα ημέρες στην ανοικτή θάλασσα,
πήραν την ανταμοιβή τους
Οκ, μεγάλο κοπάδι.
Ναι!
Τα καταφέραμε!
Με τα δελφίνια μπροστά τους, η ομάδα κατάδυσης αγωνίζεται να τα συναντήσει.
Κοιτάξτε, δελφίνια στροβιλιστές
Το σχέδιο είναι να βιντεοσκοπήσουν
το τρελό φαγοπότι των δελφινιών υποβρυχίως.
Αρκετές εκατοντάδες δελφίνια πηδούν σε όλο τον τόπο,
Μοιάζει ότι αυτό θα μπορούσε να είναι.
Προσπαθούν να συμβαδίσουν με τα δελφίνια.
Αλλά είναι πολύ αργά.
Ω, κρίμα.
Τίποτα, Rog;
Τίποτα μόνο λέπια από ψάρια και κόκαλα
Είναι σαν να πήγαν σε μια μάχη μόνο για να δουν τα πτώματα που έχουν απομείνει.
Για να έχουν πιθανότητες να βιντεοσκοπήσουν το φαγοπότι των δελφινιών,
η ομάδα κατάδυσης πρέπει να είναι περισσότερο δραστήρια.
Η Rachel κάνει μια βόλτα, ακολουθώντας τα υποβρυχίως
ψάχνοντας κάποιο στοιχείο για το που μπορεί να πάνε μετά
Επιτέλους,
μετά από τρεις εβδομάδες αναζήτηση,
η ομάδα κατάδυσης πετυχαίνει ένα τεράστιο διατροφικό συμβάν.
Ένα τεράστιο κοπάδι μικτοφίδες
περικυκλώνονται από εκατοντάδες δελφίνια στροβιλιστές.
Αυτό ήταν εξαιρετικά έντονο.
Ένα πολύ μεγάλο σφαιρικό δόλωμα
που καλύπτει χώρο κατά πάσα πιθανότητα όσο το μέγεθος ενός γηπέδου του ποδοσφαίρου.
Πτερύγια περνούν γύρω από τους ώμους σου, πάνω από το κεφάλι σου.
Ήταν απίστευτο.
Για πρώτη φορά
η εναέρια ομάδα μπόρεσε να καταγράψει την επική κλίμακα αυτού του θεάματος.
Ξέρετε, έχουμε ακούσει αυτές τις ιστορίες για την
"θάλασσα που βράζει", αλλά τελικά είναι πραγματικότητα.
Είναι τεράστιο.
Η απεραντοσύνη της αγριάδας του ωκεανού
έκανε την καταγραφή αυτού του γεγονότος μια μεγάλη πρόκληση.
Αλλά αυτή είναι η ανταμοιβή.
Μια στιγμή απαράμιλλης συγκίνησης
στην τεράστια έκταση του απέραντου γαλάζιου.
Την επόμενη φορά, ταξιδεύουμε στην γενναιόδωρη πράσινη θάλασσα.
Αυτοί είναι μαγεμένοι κόσμοι,
σπίτι για παράξενα πλάσματα...
όπου μόνο οι πιο επινοητικοί θα θριαμβεύσουν.